ΔΙΑΦΟΡΑ

Τι σημαίνει αυτό το album για σένα
18/10/2015



Αυτά τα 2 albums-ορόσημα βγήκαν ακριβώς την ίδια μέρα (28/9) πριν από 28 χρόνια. Το 'Strangeways, Here We Come' έφτασε το νούμερο 1 στη Μεγάλη Βρετανια, ενώ τo 'Music for the Masses' το νούμερο 10. Μικρή σημασία έχουν αυτά καθώς οι συγκεκριμένοι δίσκοι βρίσκονται εδώ και χρόνια στις καρδιές αμέτρητων μουσικόφιλων.

Depeche Mode - Music for the Masses


Αργυρώ


Βαθύ, ώριμο αλλά και προφητικό για τη μετέπειτα πορεία τους, καθώς απέδειξαν ότι είναι μπάντα που γεμίζει στάδια για πλάκα. Αγαπημένες στιγμές του άλμπουμ το ‘Route 66’, να το χορεύω όπου κι αν είμαι, το ‘Never Let me Down’ σε κλεισίματα στο Κάμελ λίγο πριν ξημερώσει και να το τραγουδώ ουρλιάζοντας σχεδόν και το ‘To Have and to Hold’, τραγούδι-παράκληση από βάθος ψυχής, απλά.

P.S. Να πω και για το ‘Behind the Wheel’ ότι είναι sexy as hell?


Αυτό είναι ένα (πολύ) μικρό δείγμα της συλλογής της Αργυρώς


Διονύσης


Είναι από τους πιο ολοκληρωμένος δίσκους τους, δίσκος περιόδου απόλυτης ευτυχίας για μένα. Ήμουν πρώτη λυκείου τότε και γαμούσα κι έδερνα γιατί στο σπίτι υπήρχε η σιωπή της καταιγίδας που ερχόταν. Το 87 είναι μια από τις πέντε καλύτερες χρονιές της ζωής μου. Ανάχωμα πραγματικό στην ποπ καφρίλα και οδηγός επιβίωσης.

Αγαπημένα κομμάτια: 'Little 15', 'Never let me down'.

Είναι το βήμα από την παιδικότητα στην ευθύνη. Η ωριμότητα να βασίζεσαι σε κάποια κι αυτή σε σένα. Αλλά και η αποστέρηση. Η απώλεια της παιδικής αθωότητας.
Για μένα ήταν όντως ένα εκκωφαντικό άλμπουμ στην ερημική χώρα που μεσολαβεί από το εγωκεντρικό του παιδιού στο αχανές της κοινωνικοποίησης. Γι’ αυτό μ’ αρέσει και η διασκευή από pumpkins στo ‘Never let me down’. Είναι όσο sentimental creepy χρειάζεται.


Σε ένα παράλληλο σύμπαν ο Διανύσης παίζει drums στους Depeche

The Smiths - Strangeways, Here We Come


Ειρήνη


Ίσως το αγαπημένο μου άλμπουμ από δισκογραφία Smiths/Morrissey και λέω ίσως γιατί ως φαν είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιο. Με τραγούδια όπως το 'Last night I dreamt that somebody loved me' και 'I won't share you', λίγο ευαίσθητη ψυχή να είσαι, πώς γίνεται να μην το ερωτευτείς.

Από την άλλη το 'A rush and a push and the land is ours' και το 'Paint a vulgar picture' χτυπάνε την πολιτική σου φλέβα με την τόσο απολαυστικά υπέροχη μουσική του Marr.

Και τέλος το 'Girlfriend in a coma'... όσο αστείο τόσο genius στίχοι, ίσως από τους πιο έξυπνους που έχουν γραφτεί. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη συλλογή τραγουδιών να καταδεικνύουν καλύτερα το μεγαλείο των Smiths.


Στην Ειρήνη αρέσει να συχνάζει στα στέκια των αγαπημένων της καλλιτεχνών


Κωνσταντίνος

Strangeways, here we come!

Τι μπορεί να πει κανείς για αυτό το album!

Η δουλειά με την οποία οι Smiths έκλεισαν την καριέρα τους ως ενιαίο τουλάχιστον σύνολο (κάτι που κατά τη γνώμη μου αντανακλάται στο βάθος των κομματιών που περιλαμβάνει προϊδεάζοντας το ‘πένθιμο’ τέλος…) και η οποία για πολλούς (συμπεριλαμβάνων και των ίδιων Marr και Morrissey…) ίσως η καλύτερη από όλες τους τις δουλειές που μας χάρισαν.

Τα κομμάτια που ξεχωρίζω εγώ εκτός από το ‘εθνικιστικό’ 'A rush and a push and the Land is ours' (εντάξει… όταν η δημιουργία αγγίζει επίπεδα τελειότητας …μπορώ κατ’εξαιρέση να παραβλέψω την ιδεολογική παρεκτροπή και εμμονή του συγκεκριμένου καλλιτέχνη) είναι το 'Ι started something that I couldn’t finish' (πόσο ειλικρινές!!), το ‘κλαψουριαρικό’ και απολογητικό ' Stop me if you think you’ve heard this one before', αλλά και το εκδικητικό αλλά αυθεντικό 'Unhappy Birthday'.

Αυτό που πραγματικά ξυπνάει εφηβικές αναμνήσεις και με κάνει ακόμα και τώρα μετά από τόσα χρόνια να πετάγομαι από το κρεβάτι είναι το εκρηκτικό 'Last night I dreamt that somebody loved me', το οποίο θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και ως quick test για το εάν η ψυχούλα σου πονάει τόσο και καλύτερα να δεις κάποιον ειδικό…

Τον όρο Strangeways  στον τίτλο αν δεν κάνω λάθος τον δανείστηκαν από ένα σωφρονιστικό ίδρυμα στη Μ. Βρετανία. Ε λοιπόν, από την πρώτη στιγμή που εκτεθείς στο 'Strangeways, here we come' το πιθανότερο είναι να μείνεις για πάντα φυλακισμένος στη μελαγχολία του.

So, drink and be ill tonight…


Κι όμως. Ο Κωνσταντίνος δεν ακουγε Maiden, αλλά Smiths

Ελπίδα και για τα 2 albums


Για Music for the Masses


Υπάρχουν αλμπουμ που σου αλλάζουν τη ζωή και όλο σου το 'είναι'. Το Music For The Masses είναι ένα απ'αυτά. Το ανακάλυψα στα 14 μου χρόνια μέσα από το επικό 'Never Let Me Down Again' και το εύθραστρο 'Little 15'. O τίτλος απο μόνος του.. όνομα και πράμα και ένας μεγάλος έρωτας με τους Depeche Mode ξεκινά (και δεν τελειώνει).

Μέσα μου θα το συγκρίνω με τα δυο επόμενα -κορυφαία- αλμπουμ τους 'Violator'και 'Songs of Faith and Devotion'... αλλά το συμπέρασμα για το ποιο είναι καλύτερο, δεν θα το βγάλω ποτέ. Το εκπληκτικό με το Music for the Masses είναι πως κάθε φορά που το ακούω έρχομαι αντιμέτωπη με νέα συναισθήματα.

And I will go down on my knees
When I see beauty
There's no doubt I'm one of the devout
Trying to sell the story Of love's eternal glory


Αν υπήρχε θηλυκή παρουσία σε ένα από τα δύο groups θα ήταν η Ελπίδα


Για Strangeways, here we come


Είναι από τα άλμπουμ που ό,τι και να πεις είναι λίγο. Η ταύτιση, το ρίγος, η συγκίνηση, η σκοτεινή πλευρά, ο φόβος...νιώθεις πως το κάθε τραγούδι γράφτηκε για εσένα (πόσοι καλλιτέχνες το καταφέρνουν αυτό ;)

Ανά περιόδους είχα και ένα άλλο αγαπημένο τραγούδι...το πρώτο που με κέρδισε ως έφηβη ήταν το ‘Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me’ αλλά η σύνθεση του ‘A Rush and a Push and the Land is Ours’ με έκανε να δηλώνω περήφανα πως είναι ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που άκουσα ποτέ στη ζωή μου.

I won't share you
I won't share you
With the drive
And the dreams inside
This is my time


Mπορείτε να ακούσετε την εκπομπή-αφιέρωμα στα 2 albums εδώ

Facebook Share