LIVE REPORTS

DEATH IN VEGAS 11/05/12 @ FUZZ

Κοντά στα μέσα με τέλη των 90’s ξεκίνησε το πάντρεμα της dance με τη rock. Με απλά λόγια οι rockers ανακάλυψαν beats με τα οποία δεν ντρέπονταν να χορεύουν, ενώ οι ravers άρχισαν να βλέπουν τις ηλεκτρικές κιθάρες με άλλο (λιγότερο καχύποπτο) μάτι. Αντιπροσωπευτικό σχήμα του μουσικού αυτού υβριδίου ήταν οι Death in Vegas. Κερδίζοντας τις εντυπώσεις με το ντεμπούτο Dead Elvis το ‘97 και την εμπορική καταξίωση με το Contino Sessions το ’99, δεν άργησαν να μπουν στον ευρωπαϊκό μουσικό χάρτη. Ακολούθησε το εξίσου πετυχημένο Scorpio Rising και το λιγότερο αποδεκτό Satan’s Circus.




Πέρσι, μετά από 7 χρόνια σιωπής, οι Death in Vegas επέστρεψαν με το Trans-Love Energies, το οποίο άλλωστε ήταν και ο λόγος της επίσκεψής τους στη χώρα μας.
Χαρακτηριστικό του group στα live είναι η ύπαρξη φυσικών οργάνων, δηλαδή κιθάρας, μπάσου & drums, κάνοντας έτσι τον ήχο πιο «ζωντανό», απεγκλωβίζοντας τον από τους περιορισμούς που έχουν τα ηλεκτρονικά σχήματα στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Αυτό το βράδυ της Παρασκευής φάνηκε να λειτουργεί σε κάποια κομμάτια ιδιαίτερα θετικά και σε αλλά όχι τόσο. Ακούγοντας για παράδειγμα ζωντανά το «Scissors», εντυπωσιάζεσαι τόσο που μετά βρίσκεις την εκτέλεση στο CD βαρετή, ενώ από την άλλη το «Aisha» παιγμένο live θυμίζει μια άνευρη, αργόσυρτη διασκευή του κομματιού. Επίσης, σχεδόν αγνώριστα ήταν τα «Dirge» (προσωπική άποψη ότι έπρεπε να χρησιμοποιηθούν προηχογραφημένα τα vocals της Dot Allison αντί της φωνής του Fearless) & «Death Threat» (αλήθεια πόσο συναρπαστική μπορεί να γίνει η εκκένωση ενός εργοστασίου?). Μεγάλο ξεσηκωμό στο κοινό προκάλεσαν τα «Your Loft My Acid» & «Hands Around My Throat», ενώ ίσως η πιο επιβλητική στιγμή της βραδιάς ήταν το  «Savage Love», στο οποίο είναι εμφανής η επιρροή του Jean Michel Jarre. Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του κομματιού τόσο ο κιθαρίστας όσο και ο μπασίστας έμειναν «αγάλματα», αφήνοντας τον Fearless να μεγαλουργήσει στα μαγικά του synths, συνοδεία ενός εντυπωσιακού light show.
ν κατακλείδι, η συναυλία με εξαίρεση την εκτέλεση κάποιων κομματιών ήταν καλή. Αν μη τι άλλο, ο Richard Fearless και η παρέα του απέδειξαν ότι ο «Θάνατος στο Βέγκας» είναι θάνατος στον ανιαρό ήχο…

Γιώργος Καρακασίδης

Facebook Share