LIVE REPORTS

DEAD CAN DANCE 23/09/13 @ ΘΕΑΤΡΟ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ

Πολλές φορές όταν είσαι μόνος βυθίζεσαι σε σκέψεις. Σκέψεις που έχουν να κάνουν με την εξερεύνηση του Υπερεγώ σου και την καλύτερη αντίληψη των ορίων του εαυτού σου. Την ενδοσκόπηση αυτή άλλοτε την κάνεις με συνοδεία μουσικής και άλλοτε όχι. Σε περίπτωση που επιλέξεις το πρώτο τρόπο, τότε ιδανική συντροφιά είναι η μουσική των Dead Can Dance. Μουσική που μπορεί να λειτουργήσει ως soundtrack των πιο εσωτερικών σου στιγμών.




Κάπως έτσι, με κινηματογραφικό σχεδόν τρόπο, βίωσε την εμφάνιση των Αυστραλών το αθηναϊκό κοινό την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου. Μια εμφάνιση που θα μείνει ανεξίτηλη στα εγχώρια συναυλιακά δρώμενα, επισφραγίζοντας το γεγονός ότι το  συνδυασμένο ταλέντο των Brendan Perry & Lisa Gerrard παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο. Έχουν περάσει άλλωστε 16 ολόκληρα χρόνια από τότε που το ταλέντο αυτό γέννησε κάποια δημιουργία (“Spiritchaser”). To λύσιμο της πολύχρονης σιωπής ήρθε με το “Anastasis”, ένα πόνημα που αποδεικνύει την αγάπη των Αυστραλών για το ελληνικό πολιτισμό (κάτι που μαρτυρούν και οι τίτλοι αρκετών κομματιών). Ένα album που παίχτηκε ολόκληρο στη συναυλία του Λυκαβηττού, ξεκινώντας με το «Children of the Sun», αφιερωμένο στα παιδιά του (ελληνικού) Ήλιου. Κομμάτια όπως τα “Amnesia”, “Opium”, “Kiko”  (συντόμευση της λέξης Ζεϊμπέκικο) σε συνδυασμό με παλαιότερες ελεγείες όπως τα “Rakim”, “The Host of Seraphim” & “The Ubiquitous Mr. Lovegrove” μας ταξίδεψαν για 2 ώρες σε κόσμους μακρινούς σχεδόν μαγικούς.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην έκταση της φωνής της  Gerrard, ως σύγχρονης ιέρειας πάνω στη σκηνή, και στον τρόπο με τον όποιο ανέδειξε με το παίξιμο του ο Perry το μπουζούκι (ένα όργανο που δυστυχώς έχει κατακρεουργηθεί από τη σύγχρονη ελληνική υποκουλτούρα). Επίσης μας εξέπληξε θετικά η απόδοση στα ελληνικά ενός παλιού ρεμπέτικου κομματιού, αλλά και η μεγαλοπρεπής διασκευή στο “Song to The Siren” του αδικοχαμένου Tim Buckley. Όλα αυτά συνδυασμένα με έναν υπέροχο φωτισμό απόλυτα εναρμονισμένο με τον ήχο (αλήθεια πόσο όμορφα έσβησε το φως πάνω στην ολόλευκη κουρτίνα στο τέλος του “Host of Seraphim” καθώς «έσβηνε» και η φωνή της Gerrard).

Το βράδυ της 23ης Σεπτεμβρίου οι Dead Can Dance κλήθηκαν να φέρουν εις πέρας μια δύσκολη αποστολή. Να λυτρώσουν έστω και για λίγο τους Έλληνες θεατές από τις συνεχείς δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται. Νομίζω ότι τα κατάφεραν περίφημα  αποδεικνύοντας παράλληλα ότι ακόμα και οι νεκροί μπορούν να χορέψουν…



Γιώργος Καρακασίδης

Facebook Share