LIVE REPORTS

CRIPPLE BLACK PHOENIX 05/03/12 @ ΚΥΤΤΑΡΟ

Υπάρχουν δύο κατηγορίες συγκροτημάτων. Αυτά που σε διασκεδάζουν και αυτά που σε ταξιδεύουν. Οι Crippled Black Phoenix ανήκουν σίγουρα  στη δεύτερη κατηγορία. Φτιαγμένη από μέλη διαφόρων post, stoner & doom groups (Iron Monkey, Mogwai, Electric Wizard κ.α.) η βρετανική κολεκτίβα μας χάρισε 3 ώρες μουσικής έκστασης,  εφάμιλλης με αυτή που ζεις σε δύο το πολύ τρία  live μέσα σε μια διετία.




Και αν η πρόσφατη αποχώρηση του τραγουδιστή Joe Volk μας απογοήτευσε  (ίσως και θορύβησε λίγο για την καλλιτεχνική πορεία του group), ήρθε η παρουσία του νεαρού Μatt Simpkin -«γιου» του μπασίστα Christian Heilmann- να δείξει ότι μπορεί να αναλάβει επάξια τα φωνητικά που πλαισιώνουν τις μαγικές νότες των κομματιών των CBP.  Όσον αφορά τα υπόλοιπα μέλη, ο καθένας  είχε το δικό  του ξεχωριστό ρόλο πάνω στη σκηνή.  Στις κιθάρες ο συνθέτης και «αρχηγός» Justin Greeves με την χαρακτηριστική stoner/truck driver εμφάνιση του και ο Karl Demata, ένα πραγματικό guitar machine, που με την επιδεξιότητα στα solos του έδειξε ότι έχει σχεδόν «ερωτική» σχέση με την εξάχορδη θεά. Στο πιάνο -με μια χλομάδα αντίστοιχη με αυτή της Helena Bonham Carter στο Fight Club- η Miriam Wolf, η οποία χάρισε και τη φωνή της στα κομμάτια που το απαιτούσαν. Στο Synth/Hammond, o Mark Furnevall  έδωσε τις 70s Prog πινελιές του, κάνοντας τον ήχο ακόμα πιο ψυχεδελικό. Τέλος, τη rhythm section απάρτισαν ο προαναφερθείς Christian Heilmann στο μπάσο (αμεσότατος με το κοινό καθώς ζητούσε συνέχεια αναπτήρα!) κι ένας ακούραστος session drummer.

Όσον αφορά το setlist, αυτό περιελάμβανε κομμάτια από όλο το φάσμα της καριέρας του group, ξεκινώντας από το ντεμπούτο «A Love of Shared Disasters» του 2007 φτάνοντας μέχρι το πρόσφατο -με τον πλέον αλληγορικό τίτλο- διπλό «(Mankind) The Crafty Ape». Οι άψογες εκτελέσεις  των «Fantastic Justice», «Born In A Hurricane» & «Οf a lifetime» έγιναν δεκτές με απόλυτο ενθουσιασμό από το Αθηναϊκό κοινό. Ξεχωριστές στιγμές η προτροπή του Greeves στην Ελλάδα να επαναστατήσει  λίγο πριν από την έναρξη του «Rise Up & Fight», το αποθεωτικό sing along του κόσμου σε όλη τη διάρκεια του «Burnt Reynolds» (το οποίο μάλιστα συνεχίστηκε ακόμα και όταν το group βγήκε ξανά στη σκηνή), αλλά και μια διασκευή σε ένα παλιό ιταλικό τραγούδι του 1943, το «Bella Ciao».  Kαι όλα αυτά με ένα ερυθροκόκκινο background, εικαστική (μιας και η μουσική είναι προφανής) παραπομπή στα σφυριά του the Wall των Pink Floyd.  Κλείσιμο με το 15λεπτο Time Of Ye Life σε ένα γενικό παραλήρημα.

Οι CBP πρέπει να έμειναν ικανοποιημένοι από τον πρώτο σταθμό της περιοδείας τους. Από την πλευρά του κόσμου, δε χωρά καμιά αμφιβολία. Φεύγοντας από το Κύτταρο, νιώθαμε όπως ακριβώς ορίζει ο τίτλος ενός αγαπημένου κομματιού του Group, we forgotten who we are…

Γιώργος Καρακασίδης

Facebook Share