LIVE REPORTS

ALLAH LAS 31/05/13 @ FUZZ

Υπήρχε μια εποχή όπου τα αγόρια πήγαιναν κουστουμαρισμένα στα πάρτυ και τα κορίτσια φορούσαν φούστες κάτω από το γόνατο. Στην αρχή η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή μέσα στα πλαίσια μιας –φαινομενικά- αθώας εποχής. Όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που στο πικάπ έμπαινε μια μουσική πρωτόγνωρη ικανή να ξεσηκώσει τους πάντες και να τους παρασύρει σε ένα ξέφρενο, σχεδόν «δαιμονικό» χορό. Το όνομα αυτής Rock ‘n’ Roll. Λέξεις που προκαλούσαν συγκίνηση στους νέους και τρόμο στους τότε λάτρεις του συντηρητισμού.




Αν υπάρχει ένα συγκρότημα σήμερα που θα μπορούσε να παίξει σε κάποιο πάρτυ εκείνης της εποχής αυτό είναι οι Allah-las. Έχοντας στις αποσκευές τους μια από τις πιο «καυτές» κυκλοφορίες του 2012, οι τέσσερις Αμερικάνοι κλήθηκαν το Σάββατο που μας πέρασε στο Fuzz να δικαιολογήσουν το hype που τους περιβάλλει. Και τα κατάφεραν περίφημα. Για περίπου μιάμιση ώρα η εναλλακτική κοινότητα της Αθήνας «μεταφέρθηκε» στα 60s. Από τις bossa nova μελωδίες στα boogie ρυθμικά περάσματα και από εκεί στα rockabilly ξεσπάσματα ένιωθες ότι περνάνε από μπροστά σου οι Kinks, οι Animals και όλοι οι μουσικοί ήρωες της θρυλικής δεκαετίας. Η φωνή του τραγουδιστή Miles Michaud όμοια με αυτή του Eric Burdon πλαισιωμένη από τα wah wahs των υπολοίπων. Οι νότες της κιθάρας του Pedrum Siadatia ορμητικές σαν τα κύματα που προσπαθείς να δαμάσεις με μια σανίδα surf στις ακτές της California. Ο ρυθμός από το μπάσο του Spencer Dunham και τα drums του Matthew Correia ιδανική συντοφιά για ένα road trip στην έρημο. “Busman’s Holiday”, “Tell me (What’s on your mind)”, “Catalina”, “Sandy”… Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς? Όλα άψογα εκτελεσμένα. Όλα ιδιαίτερης υποδοχής από το κοινό. Στο 2ο encore έπαιξαν κι ένα κομμάτι που θα περιληφθεί στο πολυαναμενόμενο δεύτερο album τους.

Όπως άλλωστε δήλωσαν και οι ίδιοι, μετά από αυτή την εμφάνιση δε θα έχουν μόνο στο μυαλό τους την Αθήνα της Georgia αλλά και τη δική μας Αθήνα. Allah-las. Πιο vintage πεθαίνεις.

Γιώργος Καρακασίδης

Facebook Share